“Dam, you are fast”

Voor justkeeprunning.nl schrijf ik iedere dinsdag een blog. Deze week schreef ik mijn verslag over de Damloop en die wil ik ook graag met jullie delen. Dit is mijn uitgebreide versie (1300 woorden). Op JKR heb ik het wat ingekort, haha.

headerjkr

“Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Met het resultaat? Met the day after? Of gewoon aan het begin? Ik weet ook nog niet zo goed hoe ik er over denk. Aan de ene kant ben ik super trots, want HALLO! Ik heb 16 kilometer hardgelopen! Bij de Damloop! Aan de andere kant twijfel ik nu (maandagavond, dat ik dit schrijf) of het wel slim is geweest helemaal door te lopen.

Laat me eerst dit zeggen. Vanwege een tegenval tijdens de Damloop heb ik nogal gemengde gevoelens. Daarbij ben ik heel erg moe en ben ik nu dus een emotioneel wrak. Vanwege de Damloop ja. Vanwege hardlopen. Als je me dat een jaar geleden had verteld, had ik je voor gek uitgemaakt. Wat zeg ik, als je me dit vorige week had verteld had ik je waarschijnlijk ook niet geloofd.

Goed, zal ik dan maar beginnen bij het begin? Misschien wordt het dan wat logischer. Hier onder staat trouwens de afspeellijst die ik voor de Damloop maakte. Een mix van genres, maar allemaal liedjes die me maken lachen, dansen of rennen (energie geven dus). Zet ‘m lekker aan tijdens het lezen, voor de ultimate experience, haha! (En het is een flink verslag geworden, haha.)


Afgelopen week
Ik hield de hele week ‘rust’. Ik sportte niet, maar zat wel iedere in de trein (en liep dus heen en weer van station naar bestemming en weer terug). Op donderdag had ik ineens spierpijn in mijn kuiten, oeps! Ik had nog geen zenuwen. Zoals jullie misschien nog wel weten had ik bij LoopLeeuwarden (10k, 18 mei) slechte zenuwen, zoals ik het maar even noem. Ik had buikpijn en op de dag zelf was ik het liefste niet gestart (vanwege de zenuwen). Het ruïneerde mijn run best wel. Dat wilde ik nu dus niet!

Ik keek de hele week uit naar de wedstrijd. Iedere keer als ik door de Ijtunnel kwam (5x afgelopen week, Damloop niet meegerekend) kreeg ik de kriebels en een grote smile op mijn gezicht. Ja, ik had er zin in! Ik kon niet wachten om door de tunnel te rennen en over de snelweg en wist ik veel waar het parcour nog meer langs komt (ik kijk nooit naar de route). Ik had woensdag al mijn spullen al klaar liggen en verkocht donderdag mijn eigen startbewijs nog.

Ook leuk om te vertellen. De mevrouw die mijn startbewijs overnam deed voor de 10e én de 11e keer meer deze editie. ‘s Ochtends liep ze de wedstrijd, ‘s middags ging ze met ‘mijn’ startbewijs nog eens van start. Respect!


Zondag 21 september
Nu was ik wel zenuwachtig. Gelukkig had ik eigenlijk alles wel klaar gelegd, dus over mijn spullen hoefde ik niet meer te stressen. Wel bleek dat ik me qua eten totaal niet goed had voorbereid. De melk was op, dus ik had geen havermout als ontbijt. We hadden geen bananen meer, maar gelukkig nam Zelia er eentje extra mee. Oh, en de veiligheidsspeldjes was ik ook vergeten, dus mijn moeder naaide mijn startnummer maar aan mijn shirt vast, hahaha.

Met de auto ging ik naar het station in Zaandam, die gelukkig goed bereikbaar was. Het station stond vol met hardlopers en in de trein keek de enkele ‘normale’ reiziger met grote ogen om zich heen naar al die hardlopers. Op het station in Amsterdam had ik Zelia snel gevonden en samen brachten we mijn spullen weg en gingen we zo’n vijf keer naar de wc (haha). En toen, op naar het startvak!

Klaar voor de start..
En daar gaan we! We hadden al snel door dat we te snel starten, maar voordat we bij 100 meter waren, hadden we ons tempo volgens mij al wel gevonden. En daar kwam de tunnel, yes! Met een grote lach rende ik door de tunnel heen. Wat supervet! Dit soort dingen maken evenementen leuk, dingen die je normaal niet (kan) doen. De weg omhoog was voor mijn gevoel wel heeeel erg lang, veel langer dan naar beneden. Maar goed, maakt niet uit. In het begin kwam ik nog een aantal bekenden tegen. Ik kletste de eerste paar kilometer nog lekker tegen Zelia, wat betekende dat ik een goed tempo had. Niet teveel praten, maar als ik de eerste helft kan praten, kan ik de tweede helft bij zetten als ik wil.

Deze wedstrijd had ik geen tijdsdoel. Tenminste, binnen het tijdslimiet graag, maar ik wilde ‘m eigenlijk alleen dolgraag uitrennen. Een paar keer raakte ik Zelia kwijt, maar we vonden elkaar telkens weer terug.

Tot de 10k ging het goed. Dan ben je bij een magische grens en toen mocht ik van mezelf even wandelen. Vanaf daar wisselde ik het rennen ook regelmatig af met wandelen en even mijn rechterbeen stretchen. God, wat had ik al een last van mijn knie. De hoogteverschillen zijn echt funest voor mijn knie, blijkt.


Rond 13k kwam de tegenslag die ik eerder al noemde. Bovenop de pijn in mijn knie, kreeg ik er ineens een hele pijnlijke steek. Ik schrok er enorm van en ging dus wandelen. Vanwege de schrik begon ik ook te huilen. Daarbij was ik al zo ver en ik wilde ZO GRAAG finishen. Hardlopen en huilen gaat natuurlijk niet tegelijk, dus ik begon ook nog te hyperventileren. Lieve mensen aan de kant hebben me wat water gegeven en geholpen terwijl ik dus stond te hyperventileren (en panieken, want daar ben ik ook zo goed in). Toen het weer ging ben ik weer gaan lopen. Nog maar drie kilometer. Nog even doorbijten Petra. Doorgaan. Kiezen op elkaar, niemand aankijken en naar je muziek luisteren. Zo heb ik de laatste drie kilometer gelopen.

Wanhopig om klaar te zijn, want mijn knie deed zo’n pijn. Mijn tranen verbijtend, vanwege mijn knie en dat hyperventileren en omdat ik nog maar zo kort (maar tegelijkertijd zo ver) moest.

Gelijk toen ik de finish overkwam was ik het liefste op de grond gaan zitten. Maar ik wist dat ik dan niet meer zou gaan staan (vanwege mijn knie), dus ik ben blijven wandelen strompelen. Ik begon trouwens ook gelijk weer te hyperventileren en te huilen, maar dat was gelukkig ook weer redelijk snel over. Aan het einde van de tassenuitdeel-straat stonden mijn moeder, zus en zwager met bloemen. Nu moest ik natuurlijk weer huilen. Zo blij dat ik klaar was en zo enorm trots op mezelf dat ik de Damloop heb gelopen. Ik liep het in 2.05.04, waar ik nog best blij mee ben gezien de omstandigheden.

Ik ben nog langs de EHBO geweest waar ik een coolpack kreeg en daarna ben ik naar huis gelopen. De rest van de middag met mijn been omhoog en niks doen.


The day after
The day after ging ik weer naar Leeuwarden. Van het station loop ik naar huis (10 minuten, normaal gezien). Mijn knie deed zo’n pijn dat ik huilend mijn moeder heb gebeld voor steun. Om op mijn kamer te komen moet ik twee trappen op, ook dat deed ik huilend. Hierdoor ben ik aan het twijfelen geraakt of ik misschien beter had kunnen stoppen op die 13k. Mijn knie doet zo’n ernome pijn en ik snap het niet. Van mijn dokter mocht ik doorlopen omdat er niks aan de hand was, maar dit is niet gezond. Ik kan hier nog wel een blog over schrijven, want ik heb genoeg te vertellen. Als je de afgelopen maanden mijn verslagjes hebt gelezen, dan weet je wel zo’n beetje wat er aan de hand is. Ik heb maandag in ieder geval contact opgenomen met een fysiotherapeut in Leeuwarden. Vanmiddag heb ik al een afspraak.

Volgende week zal ik jullie vertellen hoe het ging bij de fysio. Mag ik nu blijven lopen? Kan ik de estafetteloop in Eindhoven doen op 12 oktober? En kan ik volgend jaar meedoen aan de halve marathon, zoals mijn ultieme doel is/was dit hardloopjaar?”

Ik had dit blog gescheduled voor afgelopen dinsdag, zodat het tegelijk met mijn jkr-verslag online kwam. Helaas is ‘ie toen niet online gekomen, dus bij deze alsnog!

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *