Amsterdam-Londen-Chicago-WICHITA!

Waarschuwing: Once again een hele lange blog. Mag ook wel, met een vlucht van bijna 24 uur, haha. Prepare!

Om 3.30 ging mijn nieuwe wekker af. Ik had besloten om Tokio Hotel – Hilf mir fliegen als wekker te zetten, dus het eerste wat ik dacht toen ik wakker werd was ‘wie zet zijn muziek nou zo asociaal aan?’. En toen was het mijn wekker. Niet dat ik echt wakker werd, want ik sliep niet echt. Anyway, ik rende naar de badkamer en nam mijn laatste Nederlandse douche van 2010. Ik ben me gaan aankleden en toen heb ik beneden ongeveer een half uur zitten wachten op de rest van de family om te ontbijten. Na mijn broodje hagelslag en mijn glaasje melk hebben we de bagage gesleept (thanks to schoonbroertje!) en om kwart voor 5 startte we de auto, op naar Schiphol. Het drong niet echt door dat ík weg zou gaan, het voelde alsof mijn vader weer ging varen. Zelf terwijl ik met mijn bagagekarretje liep voelde dat nog zo. Bij de gate zagen we Ben (directeur STS) en die hielp met het inchecken. Toen hebben we nog wat gedronken en toen werden we verzameld met z’n 4en. Daar moesten we er toch aan geloven en afscheid nemen. Eerst knuffelde ik mama en toen moest ze huilen. Toen knuffelde ik papa en toen moest die ook huilen. Zusje was ook aan het huilen en toen zei ik heel hard ‘nu ben ik de enige (van het gezin dus..) die niet huilt!’ En raad eens, 2 seconden later, wie huilde er? Ik duurde het langste met afscheid nemen, iedereen knuffelen. En nog eens, en nog eens. Ben zei dat ik maar eens moest gaan, dus ik liep naar binnen. Nadat mijn boardingpas was gecontroleerd wilde iedereen nog een kus, haha. Toen moest ik verder, waar mijn paspoort gecontroleerd werd. Daar zwaaide ik nog een keertje en toen ik daar voorbij was, was ik alleen. Gelukkig was Erik even aan het wachten. Samen met Erik (Nederlandse student) ben ik verder gelopen. We besloten om eerst de goede gate te zoeken, dan waren we daar maar. Onderweg kwamen we Nathalie en Bibi (twee andere Nederlandse studenten) tegen dus met z’n 4en zijn we verder gegaan. Na een rondje wc (eindelijk!) liepen we verder naar de gate. Tas in een bak. Accessoires in de bak, laptop in een bak, laptoptas in een bak en door het poortje. Erna mochten we gelukkig alles meenemen (behalve mijn flesje water. Die de meneer zomaar weggooide zonder dat ik eerst nog een slokje kon nemen!) en toen hebben we een half uurtje (denk ik) zitten wachten totdat we in het vliegtuig mochten. Toen mochten we eindelijk in het vliegtuig en ik zat naast Erik en die zat naast het raam. Ik heb een aantal foto’s gemaakt! Ik werd heel nerveus voor het opstijgen, omdat ik echt de ergste verhalen heb gelezen en gehoord. (No thanks!) Na 25 minuten vertraging vertrok dan het vliegtuig naar Londen. Halverwege de vlucht kregen we een broodje, waarbij nog een mededeling werd opgeroepen. De broodjes waren nog bevroren en de catering wilde wel nieuwe halen, maar dat zou een half uur duren. Dus, besloot de piloot om dan maar bevroren broodjes te eten zodat sommigen hun vlucht niet zouden missen. Gelukkig kregen we bij het uitstappen een coupon ter waarde van 4,90 pond om te ontbijten.

Bij ‘Giraffe’ op Heathrow stapten we naar binnen. De jongen vroeg of we wilde zitten of mee wilden nemen. Ik vroeg telkens ‘zitten? Zitten? Zitten?’ (ze luisterden niet) en toen ging die (Engelse!) jongen het herhalen, hahaha. Sittuh! Ik lig er nog steeds om dubbel! Daar heb ik een lekker ontbijtje genomen; yoghurt met vers fruit. Ananas (eww!), aardbeien, appels, meloen, heerlijk! Erna zouden we weer gaan rondlopen, maar toen zagen we een groep STS’ers met een begeleider dus daar hebben we op gewacht. Zij kwamen uit Zweden en tegelijk kwam ook de groep uit Denemarken aan. We kregen de taak om om 10.45 bij de Gate te zijn (11.45 vertrek) en toen zijn wij (de Nederlanders) naar beneden gegaan om te wachten. Er kwamen nog 2 Duitsers bij zitten, haha. Toen was de gate eindelijk bekend en toen zijn we daar heen gegaan. Nog even wachten en alle die andere mensen aan zien komen. Italianen, Zweden, Noren, Denen, Duitsers, ga maar door. Toen mochten we met de bus naar ons vliegtuig en daar mochten we toen met een trapje in, hihi. Dat vond ik echt cool, in plaats van met zo’n slurf. Anyway, daar zat ik toen naast een jongen van de Färöarna Islands (in Swedish) dat is vlakbij Ijsland en aan de andere kant zat ik naast een meisje uit Zweden met SUPERBLONDSUPERSUPERSUPERBLOND haar. Ik zat echt in het midden, ook in het vliegtuig. Dat was echt heel leuk. We hebben echt lange gesprekken gehad. Over ons jaar, over school bij ons thuis, over religie, over moslims (en Geert Wilders, haha) echt gezellig. Maar na een paar uur werd het wel heel saai. Ik heb 2 keer ‘the Back Up Plan’ gezien en een stukje ‘Bounty Hunter’ en ik heb 1 boek uitgelezen. En ik heb 2 uur liggen doezelen.

Toen waren we in Chicago en gingen we met z’n allen ons inburgeren, haha. Onze koffers kwamen aan op carrousel 4 en ik was (als enige, haha) zo slim om een bagagekarretje te halen, haha. De mensen die dezelfde vlucht vanaf Chicago hadden werden bij elkaar gezet en toen bleek dat ik bij een Zweed en bij een Italiaan in het vliegtuig zat. Kennen jullie de reputatie van Italiaanse jongens? Nouja, dat maakte hij wel waar, hihi. Hij leek alleen een beetje homo vanwege dat hij een meidenversie van het STS-shirt aan had maar dat was omdat er geen jongens shirt meer waren, hahahaha. We hebben supergezellig gewacht. Eerst gingen we wat te eten halen in Chicago. Het was er superwarm dus ik nam lekker een McFlurry. We hebben zitten praten, beetje over Chicago O’hare Airport gelopen. Toen mochten we boarden. Echt een superklein vliegtuig! 1 Stoel aan de ene kant en 2 aan de andere, haha. Na twee uur kwamen we aan in Wichita. Wij werden met z’n drieën ineens wel heel erg zenuwachtig, haha. We vonden de weg zo en toen we naar beneden liepen stonden daar wel wat mensen. Paar wijzen en ‘That’s him’, hostfamilies van de jongens. Mijne stond een stukje verder op samen met Dana, mijn representative. (Daar kan ik naartoe met problemen.) Toen zijn we de koffers gaan halen en heb ik afscheid genomen van de jongens en toen reden we naar huis. Het was trouwens best warm en Dana en Anabelle zeiden dat het nog koel was omdat het net had geregend. Whaa!

Toen heb ik hier mijn koffer uitgepakt, de cadeautjes gegeven en ben ik even online gegaan om te laten weten dat ik er was. Toen ben ik gaan slapen. Ik ben twee keer wakker geweest. Eén keer omdat Alonso huilde en een keer omdat Lupe naar d’r werk moest. En wat ik vandaag heb gedaan ga ik nu typen en 12 uur laten dan deze online zetten. Ik ga proberen om iedere avond neer te zetten wat ik die dag heb gedaan, maar ik loop nu dus achter, haha. De andere is denk ik korter, maar heeft er ook meer foto’s bij denk ik.